In the middle of the second milleniumB.C various tribes crossed the Oxus River and the CAUCASUS mountains and entered the iranian plateau.These tribes were of white Indo-European origin and had separated from tribes of similar origin approximately 3000B.C then migrating to central asia.There they wandered from locality and occupied themselves with raising livestock..Like all nomads they were skilled in horseback riding and archery.For long period these tribes lived together in the wide region of central asia consisting of the pamir plateau and the fertile valleys of the Oxus and Jaxartes River.In additionone group of theme apparently lived in the region near lake khwarasm called" AIRYANEM VAEJA" IN THE AVESTA , the sacred scripture of the zoroastrians.As whole this tribes were divided into two main groups.the First, itself composed of several powerful branches ,was known at the SAKA ,and the Second ,more civilized than the first , the Arya....SAKA=Scythians. two group of them were,DAHA and the Saimira.During the Median and achaemenian periods certain groups of these tribes attacked the Aryans peaples of Iran several times. DARIUS the great was the first person able to bring the majority of these tribes under the control of the Iranian monarchy for a time.The Prolonged wars...between the peaple of Iran and the Sakas had an immense influence upon the Iraian national epic, from the AVESTA to the SHAHNAME>written by great artist Ferdowsi,since they provide the material for many of the heroic legends of the Iranian peoples .
....Research for vision the realities of an ancient cultur. I think that Dialogue is more important than music because I can feel the Rythmes of for exampl:RUSSIA very good...from caucasus to shiraz "KERAZZ"??? and to KERAMANNIA= In southern part of Luth Desert ..The village Baravat=Barvat=Barbad=Barbod.BARBOD was great luth player and musicien in Sasanid perod.Before islamic period in Iran..
Amir ali Hannaneh...Tehran .Iran.....special for IMC-Forum..2009Tunis.
نوشته شده توسط امیر علی حنانه در چهارشنبه بیست و هشتم مرداد 1388 ساعت 5:23 موضوع | لینک ثابت
آخرین نوشته ها
اثری ایرانیست که منطق ایرانی داشته باشد
فرهنگ موسیقی فیلم - مرتضی حنانه
چهارمین اجلاس جهانی موسیقی در اکتبر 2011
4th IMC/FORUM IN TALLINN/ESTONIA
گامهای گمشده قسمت دوم
نگاهی روی گامهای گمشده اثر مرتضی حنانه
هارمونی زوج (I)
کنفرانس مرتضی حنانه در نیاوران //تئوری و هارمونی ایرانی و هارمونی زوج تهران.1353
رنج موسیقیدان بودن قسمت دوم کاری از امیر علی حنانه
رنج موسیقیدان بودن-قسمت اول
درباره وبلاگ

موسیقی مدرن جهان و ایران با نگرشی نوین تر. آفرینش بر مبنای مفهوم های اصیل زبان فارسی و اصالت ریتم ایران.
یک عصر مرموز، تنگ غروب کنار دریای نیلگون فارس، تنها قدم می زدم و با خود می اندیشیدم، آیا زبان "عصر ما" تا این حد فاقد گویاییست. ناگهان صدای باد چندش آوری که از لابلای آن تیر و تخته های سخت شروع به وزیدن کرد، توان مرا تحلیل برد. برآشفته شدم. ترس عجیبی سراسر وجودم را گرفت. صدای زوزهء باد اعصاب شنوایی مرا راحت نمی گذاشت، بی اختیار به بیهودگی مطلق نزدیکتر می شدم. صدای مرموزی به من گفت: از چه می ترسی چرا اینقدر بی تابی؟ بی اختیار گفتم: دیگر کلامی بدست نمی آورم تا آنچه را در دل دارم بازگویم. صدای عجیب گفت: آیا براستی زبان عصر تو تا این حد فاقد گویاییست؟ گفتم آری. عظمت الفاظ گذشتگان زبان مرا لال کرده است.
شب شده بود که کنار دریا به خود آمدم ... در فکر مرتضی بودم. به دردی که در سینه داشتم و توان بازگو کردنش دیگر نبود. عظمت معنای آثارش، با زبان عصر من، "گویا" نبود. این داستان واقعی در زندگی من در فروردین 87 کنار آن لنج افسانه ای، مرا برای لحظاتی از خود بی خود کرد .... به یاد پدرم بودم. که این دیالوگ بین ما رخ داد. از آن به بعد نوازندگی که خود زبان اجرایی هنر موسیقی است را کنار گذاشتم و به دنبال جستجوی زبانی رفتم تا ببینم می توانم آنچه در دل دارم را بازگو کنم تا ببینم چرا زبان عصر من فاقد تکنیک شده است. یا اینکه همه گفتنی ها را دیگر گفته اند. ولی امید دارم تا بتوانم زبان ویژه ای را از عصر او کشف کنم تا مفهوم دردش مرا تسکین دهد... "درد بزرگ موسیقی ما، نداشتن تکنیک اجرائیست" درد بزرگ لال بودن و شنیدن.....درد دل یک پیانیستی که دیگر از نواختن پیانو لذت نمی برد. من دیگر به دنبال زبان گویای عصر خود در موسیقی عصر خود می گردم.....
"کارهای بزرگ من به دلیل نبودن بودجه و نبودن ارکستر بزرگ هنوز اجرا نشده اند". مرتضی حنانه 1344.
پدر عزیزم، حال که تنهایی، مرا به جستجو واداشتی.
من به اصرار پدرم از 8 سالگی نواختن پیانو را نزد طاهر جلیلی آغاز کردم. او به گفتهء آشنایان، آخرین کسی بود که در بیمارستان بر بالینش ایستاده بود. امروز او نیز خود نمی داد که چرا تقدیر او را از اروپا تا بیمارستان خاتم الانبیا می کشاند. اما از آنان دلم گرفته است، که هر روز بر سر سفره ما نان خوردند و پس از مرگش دیگر سوکوتی محض گوشانم را می نوازد.
من از پیانو زدن خداحافظی کردم و از اینطرف با کلاویه های کامپیوترم هر روز که بخواهم کنسرت به زبان فارسی میدهم........
استفاده از مطالب این وبلاگ با ذکر نام نویسنده آن "امیر علی حنانه " بلا مانع است.
فهرست اصلی
آرشیو موضوعی
دوستان
پیوندهای روزانه
نوشته های پیشین
طراح قالب
POWERED BY