در سال ۱۳۴۷  در  دومین فستیوال شیراز ُ شرکت کنندگانی بسیار معروف از  سراسر جهان در این فستیوال هنری که به جشن هنر شیراز -تخت جمشید معروف است شرکت کردند.از جمله آهنگسازان معاصری چون الیویه مسییان  با اجرای اثر بیاد ماندنی "در انتظار رستاخیز مردگانم"کاری بسیار مدرن و غیر فرمل ارائه میدهد.که برای اولین بار در تخت جمشید اجرا گشته است. در همین فستیوال ارکستر رادیو تلویزیون  فرانسه  به رهبری برونو مادرنا رهبر بسار عالی ایتالیا آثار هنرمندان فرانسوی را اجرا میکند.از کمپوزیتورهای دیگر مثل یانیس گزناکیس  که قطعه خاصی را برای فستیوال شیراز  نوشته بود قدردانی میشود.ادگار وارز شرکت کننده دیگر نیزآثار ارزنده دیگری را  به  اجرا در میآورد....ادر این بین چهره یکی از ویرتوازهای جهانی قرن بیستم "آرتور روبنشتاین"ااز لهستان بسیار حائز اهمیت است. شرکت کنندگان از نقاط مختلف جهان  زیر نظر  و ساپرت یونسکو  در شیراز توانستند هنر های  مختلف محلی  خود را به نمیش بگذارند که در این قسمت  بسم الله خان نوازنده چیره دست هند  برنده جایزه میگردد.سپس نوبت سه آهنگساز رده اول کشورمان و اجرای آثارشان توسط ارکستر مجلسی تلویزیون ایران  میگردد که در این مورد بحث و گفنمان  با هنر مندان غربی صورت  میگیرد.مهمترین مسئله کاوش غربیان و به دنبال فرهنگ به جای مانده آنان  در شرق است  که میزگرد اول بحث در مورد موسیقی غرب وشرق را به همراه میآورد.در این گفتگو ///مرتضی حنانه و هوشنگ استوار و هرمز فرهت از ایران و یانیس گزناکیس  الیویه مسیان وشماری چند از موسیقیدانان جهانی به تبادت افکار پرداختند که اثر "کاکوتی رقصی  برای او" که توسط ارکستر مجلسی تلویزیون  اجرا گشت مورد توجه قرار گرفت..لازم به یادآوری است که پارتیتور این اثر گم شد و پدر من همیشه ناراحت  این کار گمشده و ضبط نشده بود....پس از اجرای ۴ هارپیست  شوروی که کوارتتهای مختلفی را  از آثار مشاهیر جهان اجرا کردندُ آنان  خواستار شدند که تا حنانه قطعه ای برای این هارپ نوازان روس ننویسد در ایران میمانند.این ۴ سولیست دارای رزومه کاری  موفقی در سطح جهان بودند و وقتی از آنان پرسیدند که در مورد موسقی ایران چگونه مطلع هستید آنان جوب دادند که کانون فرهنگی در روسیه  وجود داشته که آثار همه آهنگسازان مشهو را جمع آوری و اجرا  میکند.به هر حال اولین کار که برای هارپ سولو و پیانووارکستر سمفونیک  توسط حنانه نوشته شده بود یعنی همان بزرگداشت سعدی به آنان اهدا شد.متاشفانه این اثر نیز هنوز ضبط نشده وضبط آن نیز کاری بس دشوار وشخت است.ولی مدهای ما  و صدا دهندگی زیبای آن روی هارپ احساس بی نظیری را در شنونده بیدار میکند که در آن عمق و شور و غصه ای اصیل و ایرانی به گوش میرسد.زیرا من آنرا بعدا در مسکو در موزه ترتیکوفسکایا گالریا شنیدم که توسط  روسها ضبط  شده بود.ولی  هرگز نتوانستم آنرا بخرم....هارپ هم سازی اصیل و ایرانی تبار است که رودکی با آن ترانه میسروده است......امیر علی حنانه.


 

نوشته شده توسط امیر علی حنانه در سه شنبه سی ام تیر 1388 ساعت 6:3 موضوع | لینک ثابت